Dag 60 : Gropello - Pavia

Dag 60 : Gropello - Pavia

Het was een prachtige korte wandeling van Gropello naar Pavia . We stapten via het Parco Ticino en de oevers van dito rivier naar de vroegere hoofdstad van Lombardije. De meeste rijstvelden lagen inmiddels achter de rug.

In Ivrea kreeg ik een smsje van mijn liefste met het voorstel naar Certosa (klooster) de Pavia te gaan. Dit klooster gelegen op een goede 12 km van Pavia was perfect te bereiken met de trein. Vermits de andere drie niet dadelijk geintresseerd waren vertrok ik op mijn eentje. De afwezigen hebben ongelijk, en ook nu was deze boutade echt wel van toepassing. 

Wat ik te zien kreeg was enig. Dit klooster werd in opdracht van de Visconti familie uit Milaan gebouwd in de periode 1396 en 1495 en combineert Gotische en Renaissance stijlelementen. Het is een van de grootste mannenkloosters van Italie. Aanvankelijk werd het klooster bevolkt door de orde van de Kartuizers, een contemplatieve orde die uit kluizenaars bestond maar die toch in gemeenschap wou leven. 

Iedere kluizenaar had een klein huisje voor zichzelf, netjes naast elkaar in de vorm van het vierkant van het klooster.

Contractueel was de Visconti familie met de Kartuizers overeengekomen dat een deel van de opbrengsten van het land, gelegen rondom het klooster moest geherinvesteerd worden in het klooster zelf.

Op deze manier kwam het klooster in het bezit van een grote collectie kunst gaande van de 15de tot de 18de eeuw. En dat was er aan te zien. 

Na mijn leerijke en culturele uitstap naar Certosa, trof ik de andere drie pelgrims in het Ostello van Pavia waar we zouden overnachten. Eenmaal betaald, de documenten ingevuld en de timbro (stempel) in onze credentiali, vertrokken we naar het resto waar een menu peligrino ons voor 10 euro werd aangeboden. 

Aan de tafel naast de onze was een tiental Italianen de verjaardag aan het vieren van een goede vriend. Al gauw geraakten we in kontakt met hen en waren ze bijzonder geinteresseerd in onze verhalen. En nadat onze Canadees dan ook nog eens een verjaardagslied in onverstaanbaar Quebecqois begon te zingen werden we getrakteerd op een dessert en asti spumanti. 

Leuke avond, prettig gezelschap, buikske vol en dit na een mooie korte wandeling en een cultureel uitstapke naar Certosa de Pavia. 

By the way : Pavia op zich is eveneens een bezoek waard !

Dag 59 : Mortara - Gropello Cairoli

Dag 59 : Mortara - Gropello Cairoli

De Via Francigena in de Po-regio is echt wel bekend bij de bevolking. De ene uit dit door de pelgrim ' buona caminata ' toe te roepen, de andere door vanuit zijn auto vriendelijk de hand op te steken of lichtjes te toeteren. Er zijn ook andere, iets extremere vormen van begroeting : een goede twee uren na Mortara, werden we verwelkomd door Romeo op een fiets in de kleuren van de Italiaanse vlag en met verschillende rood-witte Francigena stickers erop gekleefd.

Romeo zorgde voor de wegbewijzering in de buurt van zijn gemeente en tevens verwelkomde hij iedere plegrim in hoogst eigen persoon bij het binnenstappen van de gemeente om iedere arrivant te begeleiden naar een lokaal waar men de dorst kon lessen met lekker gekoelde drankjes. Om vervolgens de pelgrim terug uitgeleide te doen en hem op het juiste pad te brengen. 

Ergens in Zwitserland was ik een Engels koppel tegen het lijf gelopen dat me gewaarschuwd had voor de gevaren van de Po-Vlakte waarmee ze bedoelde Roemeense prostituees, hun pooiers en dieven. Deze info hadden ze ontvangen van twee Engelsen die eerder de Francigena hadden gedaan.  Een affiche ter info van de pelgrim in het lokaal van Romeo leek dit te bevestigen. Het betrof echter de recente melding van een enkel geval van een diefstal van een I-Phone. 

Ik weet niet waar die Engelsen het grote gevaar zijn tegengekomen maar zeker niet op de Via. De enige prostituee die ik tegen kwam was een goede 3 km voor het einde van dag 59 en veel interesse in een bezweette (bezwete) pelgrim met baard had ze niet bepaald. 

Dat er gevogeld werd in de struiken was wel een feit zoals bleek uit de vele zilverkleurige durex verpakkingen en de lege plastic tempo pakjes die op de grond her en der aan het begin van enkele landwegen die uitgaven op een strada statale terug te vinden waren. 

Maar het vogelen moet bij zonsondergang gebeuren want het was er bijzonder stil...

In Gropello sliep ik op de zolder van een parochiehuis dat was ingericht als basic flat voor de pelgrim. 

Ik trof Bernard, Mario en Gaby in het enige albergo/hotel dat het dorp telde voor het avondmaal. Zij hadden hun tent immers opgeslagen in het hotel met de formule van half pension.

In het hotel werd ik op een overdreven, ongemakkelijke manier verwelkomd door het zwarte schaap van de familie -zo zou later blijken- nadat de man mij herkend had als de pelgrim die hem eerder die dag bij mijn aankomst in Groppelo vriendelijk begroet had. Men zou er aan denken om niet langer met een normale  Buongiorno de mensen te begroeten. Man, man,...

Zijn oudste broer die de zaak van zijn ouders had overgenomen stond als kok in de keuken. Het moet gezegd, we aten er lekker maar wat volgde na het eten toen onze al even merkwaardige Canadees foto's begon te nemen van de hele familie en hierdoor den oudste van achter de potten en pannen haalde, was een monoloog van diezelfde oudste die Cicero zou benijden,  tegen de Italiaanse politieke klasse, over de uitzichtloze economische situatie van het land, de bende ambtenaren -waar zijn vrouw deel van uitmaakte- die geen klop deden, de zelfgenoegzaamheid van de jeugd die geen ambitie heeft etc......

Zelf had hij nagelaten om te investeren in zijn zaak en dat was ook te zien aan het aantal gasten, maar wijselijk hield ik mijn bek.

Het was duidelijk dat zijn tikker over de 160 ging, zijn bloeddruk expontentieel steeg, en zijn attitude naar vrouw en vooral het zwarte schaap van de familie beneden alle peil was. Deze laatste liep er dan ook beteuterd en gelaten bij. Het was duidelijk dat hij gebukt ging onder de tirannie van zijn broer. 

Misschein was het hierdoor dat het zwarte schaap jegens andere mensen overcompenseerde in zijn gedrag, in zijn begroeting....

De dag die in majeur startte met de immer blije Romeo en zijn zorg voor de pelgrim, eindigide in mineur met een nietsontziende en verbitterde kok en zijn geteisterde familie. Een beetje overdreven misschien, maar toch...

De komende dagen zou ik me nog de vraag stellen waarom den oudste zo hard deed tegen zijn naasten.. Mogelijks was hij zelf het slachtoffer van een vaderfiguur die hem kleineerde of...misschien gingen de zaken  gewoon slecht en stonden er Chinezen op de stoep om de zaak over te nemen. Wie weet... 

 

Dag 58 : Vercdlli - Mortara

Dag 58 : Vercelli - Mortara

De Cisterciënzermonniken van het Lucedioklooster in de buurt van het plaatsje Trino (Piëmonte) ontdekten dat in de Povlakte de juiste omstandigheden voor de rijstbouw aanwezig waren. Rond 1400 introduceerden zij hier de rijstbouw.

In de negentiende eeuw werden in de Povlakte enorme rijstvelden aangelegd. Veel van deze rijstvelden werden bevloeid met water uit de Alpen dat via daarvoor aangelegde kanalen, zoals het Cavourkanaal werd aangevoerd.

In de twintigste eeuw zorgden betere productiemethoden en de mechanisatie van de landbouw voor een gestage groei van de rijstteelt, in die mate dat Italie de grootste producent van rijst werd (is) in Europa.

Er stond 34 km rijstvelden op het programma op dag 58. Ik hoopte voor de grote verkeersdrukte Vercelli te verlaten vermits de eerste kms op de strada statale richting Mortara als gevaarlijk aangekondigd waren zeker nu er werken waren. Er heerste echter al een aardige drukte met het nodige lawaai van ronkende motoren en toeterende automobilisten.  Na een goed uur stappen was ik dan toch in veiligere oorden geraakt. De geluiden van de natuur namen snel die van de mens over en de innerlijke rust keerde terug.

Het was duidelijk dat de herfst in aantocht was. De eerste bomen die zich ontdeden van hun bladeren waren de populieren. Dikke vette fazanten quasi klaar voor de jacht liepen bij elke ontmoeting minstens honderd meter voor me uit, in de hoop dat ik zou stoppen met stappen en dat het voor hen niet nodig was om de vleugels te strekken. Domme beesten die wanneer ze me dan toch te laat observeerden, plotseling uit het hoge gras onbeduusd wegvlogen en me telkens enorm deden schrikken. Domme beesten. 

De regen van de voorbije nacht had de wazige luchtvochtigheid weggespoeld en vanuit de Povlakte kreeg je hierdoor mooie vergezichten. Zo kon ik zien hoe het Monte Rosa bergmassief (Monte Rosa = 4634 meter hoog) bedekt met verse sneeuw trots haar schoonheid toonde in de opkomende zon. In het zuiden kon je de contouren zien van de Apenijnen die 7 dagen verder in wandelafstand gelegen waren. 

Na een goede 20 km bereikte ik Robbio waar ik mijn middagbreak nam. Eenzelfde fenomeen van Chinezen die de lokale bar hadden overgenomen deed zich ook in dit dorp voor. In Robbio waren het echter twee meiden, max 20 jaar, die de zaak runden. In tegenstelling tot de familie in San Germano wisten deze meiden wel van aanpakken richting de Italiaanse mannen die er met trossen op het terras te vinden waren. Echter het maken van een panini was net te hoog gegrepen. 

De resterende 14 km in de namiddag werden in een zengende hitte afgelegd. Ik was dan ook blij dat ik kon aanbellen in de abdij van Mortara. Door de passages van Napoleon en eerder door de Oostenrijkse Jozef II was er niet veel overgebleven van de abdij. Enkel de kerk stond nog overeind en een groot bijgebouw aan de kerk. Monniken waren er in geen decades, eeuwen meer te bespeuren. 

Het bijgebouw werd aan de ene kant bewoond door een concierge en haar echtgenoot en aan de andere kant was er een grote ruimte waar pelgrims terecht konden. In die ruimte trof ik drie andere reeds bekende stappers : Mario uit Canado, Bernard uit Parijs en Gabrialla uit Duitsland. 

Het was een fijn weerzien met Gabriella en een nadere kennismaking met Bernard die eigenlijk priester had willen worden maar hiervan weerhouden werd door zijn bloedeigen moeder en anderzijds Mario die nog midden in het verwerkingsproces zat van zijn echtscheiding.

Samen nuttigden we de avondmaaltijd die door de concierge ter plaatse werd klaargemaakt. De fijne babbel aan tafel kreeg een wending toen de Canadees in het Canadees Frans -niet te begrijpen hoe je dit uit je strot krijgt- plots out of the blue vroeg of er al iemand een mirakel was overkomen.

Het was duidelijk dat de vraag gesteld werd om zelf het antwoord te mogen geven... En zo vernamen we dan ongevraagd op welke manier een priester die lange tijd in de Domenikaanse Republiek had gewerkt, tijdens een misviering in, naar ik vermoed, het moeilijk verstaanbaar Canadees Frans (God is not only a DJ, he's also a Polyglot) er voor gezorgd had dat zijn rugpijn die hem al meerdere jaren teisterde plotseling verdween. Het greep hem enkele jaren later na de feiten nog zichtbaar aan. Het was ook zijn reden om te gaan Pelgrimmen naar Compostela een tweetal jaren geleden.... Persoonlijk blijf ik het moeilijk vinden met dergelijke verhalen. Ongelovige Gertrudus. 

Ook Bernard en Gaby waren niet aan hun proefstuk toe wat betreft het wandelend rondtrekken. Vooral Bernard had een trekkers-CV om u tegen te zeggen.  Op 73-jarige leeftijd was hij nu bezig aan zijn zoveelste tocht die hem van Aosta naar Rome bracht en hij had nog vele andere plannen...

Tot de ochtend van dag 61 zou ik in het gezelschap van dit drietal stappen...

Aangepaste planning tot Lucca

Verdere planning tot Lucca (26/9/2013)

M 9/9 Vercelli -  Mortara Ricefields 34k

D 10/9 Mortara - Garlasco Ricefields 24k 

W 11/9 Garlasco - Pavia Ricefields 26k 

D 12/9 Pavia - Santa Cristina Ricefields 27k 

V 13/9 Santa Christina - Calandasco Ricefields 26k (waarvan 4 met ferry)

Z 14/9 Calandasco - Montale  Ricefields (na Piacenza is het gedaan met de rijstvelden) 19k

Z 15/9 Montale - Fiorenzuola 27k

M 16/9 Fiorenzuola - Fidenza 22k (Appenijnen beginnen)

D 17/9 Fidenza - Medesano 23k

W 18/9 Modezano - Svizano 19k

D 19/9 Svizano - Berceto 23k

V 20/9 Berceto - Pontremoli 28k

Z 21/9 Pontremoli -Fornoli 26k

Z 22/9 Fornoli - Sarzana 23k

M 23/9 Sarzana -Massa 20 k

D 24/9 Massa - Pietrasanta 22k

W 25/9 Pietrasanta - Lucca 32k

D 26/9 Rust Lucca 

Dag 56-57 : San Germano Vercellese - Vercelli

Dag 56 San Germano Vercellese - Vercelli

Dag 57 Vercelli (Imperia Liguria)

Dag 56 viel op 7 september. 13 jaren geleden werd op die dag Emma geboren en maakte van me meteen de gelukkigste papa van heel de wereld en omstreken. 

Mijn beperkte bijdrage in het welslagen van haar verjaardag bestond uit een kaartje eerder in de week op de bus gedaan in Nus, een Smsje met gelukwensen in de morgen en een geplande skype sessie op dag 57. 

Ik troostte me met de gedachte dat haar vriendin Chelsey zou blijven slapen en dat de ontelbare gesprekken over One Direction het gemis van haar papa op de achtergrond zou schuiven. ( in de veronderstelling dat de mannelijke helft van het ouderpaar uberhaupt gemist werd).

Sorry schat, maar volgend jaar ben ik er zeker weer bij !

Op dag 54 had ik een telefoontje gekregen van Gianni met de vraag of dat hij en Nana nog een dagje konden meestappen en zo ontstond het idee om vanuit San Germano Vercellese naar Vercelli te pelgrimmen en daarna naar Imperia - - plaats waar hij woont in Liguria- te rijden met de auto zodat ik mijn rustdag gepland op dag 57 wederom kon doorbrengen in een huiselijkse sfeer a la dag 34.

Ik zou Gianni opwachten aan de bar tegenover de kerk van San Germano waar ik onze 83 jarige vriend van de dag voordien ontmoette in het gezelschap van 3 andere, moeilijk verstaanbare grompotten. Het was duidelijk dat naast de heerlijke koffie, de boezem  en andere wel geaccentueerde rondingen van  de eigenares van de bar zorgden voor de nodige passage en in grote mate de omzet van deze drankgelegenheid.  Het besef van haar sensualiteit voor 65+ zorgde ervoor dat ze het spel heel goed meespeelde. Alleen maar lachende gezichten, en puberale uitwisselingen zowel verbaal als non verbaal over la donna eenmaal terug achter de toog. 

Vercelli lag op een goede 20 km van San Germano. Vermits Gianni omstreeks 9u30 gerarriveerd was en de hitte van de zon al goed voelbaar was wou ik er niet bepaald een lange wandeling van maken. Met stevige tred dus in quasi een ruk naar de hoofdstad van de rijst Vercelli. 

Dag 56 betekende het defintieve afscheid van Renato die ik voor het eerst in Ivrea had ontmoet. Gedurende drie dagen hadden we bepaalde stukken samen gestapt en in Roppolo hadden we bovendien een bijzonder fijne avond beleefd  in de Villa Emilia. Telkens wanneer ik Renato (terug) ontmoette onderweg -ieder zijn eigen tempo-, groette hij me uitbundig en riep behoorlijk luid 'Antonio come va ?'. Een rustige en aimabele man voor de rest. In Vercelli nam hij de trein terug richting Venetie waar zijn vrouw op hem wachtte, de gelukzak.

Op dag. 56  was er niet alleen het afscheid van Renato maar ook de ontmoeting met twee andere trekkers : Mario van Canada en Bernard uit Parijs. Het was duidelijk dat we niet alleen in een rijstzone zaten,  het leek er ook op dat de probaliteit van een ontmoeting met een andere pelgrim aan het stijgen was.

Een ander beeld dat ik zal onthouden van dag 56 en bij uitbreiding alle dagen waar er rijstvelden en dus kikkers te bespeuren vielen, waren de kikkervissers. Meestal met de fiets, gewapend met een vislijn met kikkerdraad zo dik als een waslijn en aan het uiteinde een kleurig plastic buisje. Om hun nek hing er doorgaans een stoffen zak waaruit de gevangen kikkers zichtbaar probeerden te ontsnappen. 

Rond 14u30 arriveerden Nana, Gianni en ikzelf redelijk vermoeid door de stevige tred en de warme temperaturen van 33C in Vercelli. Samen nuttigden we een pannini, en alvorens de trein te nemen terug naar Germano versierden we nog een bijzondere lekkere ijs. No other people that know how to make Icecream!

Wat meer dan 4 uren duurde om te voet te overbruggen, r kostte slechts 10 minuten met de trein. Een mens mag er niet te lang bij stil staan. Blijven stappen zou ik zeggen.

's Avonds aten we in het gezelschap van Gianni's zuster, schoonbroer en nichtje op het terras des huizes met uitzicht op de Middellandse Zee. Even was ik weggerukt van mijn camino en een gevoel van ontheemding van het nomaden leven (over een contradictie in terminis gesproken) overviel me.

Op dag 57 werd voornamelijk gerust en werden tevens wat praktische zaken geregeld  : laat opstaan, de kleren nog eens goed wassen, mijn planning herzien (zie later) en eventuele slaapplaatsen al vast leggen, een skypeke met Emma, wat bijpraten met Gianni,  een beetje eten, de voetjes goed  soigneren... En voordat we het goed en wel beseften was het 17u geworden en werd ik opgepikt door de schoonbroer en zus van Gianni die na een weekendje de "Kust" terugkeerden naar Turijn waar hun vaste woonplaats is. 

Vanuit Turijn zette ik mijn reis naar Vercelli met de trein verder. Maar vooraleer op de trein te springen gaf ik nog mijn tent en slaapmatje mee aan de schoonbroer van Gianni.

Werkend voor een internationale firma met een plant in Genk en een financieel center in Antwerpen, vertoeft de zwagervan Gianni vele malen per jaar in Belgie. Bij een van zijn volgende passages zou hij langs Zonhoven rijden en mijn spullen aldaar afzetten. 

Mijn tent en slaapmat  hebben goed gediend voornamelijk bij gebrek aan slaapgelegenheden in Frankrijk en in Zwitserland om de kosten te drukken. In Italie echter zijn er goede voorzieningen voor pelgrims die op de koop toe zeer economisch zijn qua prijs. Zo slapen we hier vaak voor max 5 euro's , hebben we een maaltijd bestaande uit de klassieke primi, secondi, dolce, cafe en drank voor 10 euro. Het ontbijt lukt vaak voor 3 euro. Onnodig dus om de kastijding van de moderne pelgrim verder te zetten.

Nu nog bekijken of ik me kan ontdoen van mijn vuurke en mijn panneke om te koken. 

Papa, mama, als er eerstdaags een Italiaan langskomt met een tent en een slaapmat : geef de man te eten en te drinken, behandel hem als een koning want mijn rugzakske is minstens 2,5 kg lichter !!! 

Dag 55 : Roppolo -San Germano Vercellese

Dag 55 Roppolo - San Germano Vercellese

Aan de ontbijttafel trof ik een Frans koppel dat op weg was naar Nice langs de kleine weg. Al snel raakten we in gesprek over het Franse gedeelte van mijn tocht en meer bepaald over de gruwelheden van de oorlogen die duidelijk sporen had nagelaten in de families van het koppel. 

Toen ik vertelde over het graf van de 18jarige Private  P.S Guest uit Liverpool stonden de tranen aan de rand van de ogen van de mevrouw. 

Blijkbaar, zo vertelde toch de Fransman, was Merkel een week eerder afgezakt naar Ouradour sur Glane in de regio Limousin waar op de vooravond van het einde van de oorlog een heel dorp door de Duitsers op een bijzondere gruwelijke wijze werd uitgemoord.  Het was de man aan te zien dat hij nog steeds werd geraakt door het oorlogsverleden en dit inmiddels een goede 70 jaar na de feiten.

Ik vertelde hen over Ieper en de Last Post die er iedere avond om 20u plaats vond. Het zou een van hun volgende uitstappen worden.

Na een goede 2 uur stappen, kwamen de eerste rijstvelden in zicht : Licht groene stengels in vochtige ondergrond met aan het uiteinde een halm korrels, een beetje te vergelijken met het graan van ons. Deze rijstvelden zouden dus de komende 5a6 dagen het uitzicht bepalen tot in Piacenza. De vrees voor zwermen muggen was op dag 55 alvast onnodig. Niet een enkele mug gezien....

Welke negatieve gedachte hebben we bij een kikker? 

Als republikein kan ik me inbeelden dat je niet bepaald gelukkig wordt van de gedachte dat een prins verschijnt als je een kikker kust. Kijk maar naar onze Filip, kikker zijnde, door Mathilde als prins gekust, en dan op de koop toe Koning der Belgen worden.

Ik kon geen negatieve gedachte bedenken bij een kikker. Integendeel, ik verdenk zelfs de honderden kikkers die ik inmiddels ben tegen gekomen voor de mugvrije zone tot dusver. 

De leeuwerik of de gele gors was mijn vriend in de graanvelden van Noord Frankrijk. In de rijstvelden van Noord Italie zou dit wel eens de kikker kunnen worden. 

Het mais stond twee knopen hoog toen ik door Nord Pas de Calais stapte. Op dag 55 zag ik voor het eerst de mais geoogst worden. Het is duidelijk de zomer gaat zo naar haar einde en de herst maakt haar opwachting ook al waren de temperaturen niet van die aard : 32C.

San Germano Vercellese maakte een bijzonder schrale indruk op me. Het was duidelijk dat de tijd er had stil gestaan en dat de gemeente van 1600 inwoners was ingeslapen. Toch ontmoette ik een 82 jarige man op het terras van een lokale bar/cafe waarmee ik in de mate van het mogelijke in gesprek raakte : Merckx, Van Steenbergen, Van Looy,... Marcinelle,... De man was duidelijk op de hoogte van ons rijke wielrennersverleden. Boonen ? No conosco ! 

De enige slaapplaats in dit gat was de albergo di miniere die helemaal uitgeleefd was en thans gerund werd door Chinezen. Voor een goede 20 euro kon ik er terecht : douche op de gang, een kamerke met verrassend proper lakentjes en een ontbijt bestaande uit een croissant die verdacht erbij gelegen had (schat 3 dagen oud) en een Cappucino die door de dochter des huizes de volgende ochtend op een redelijke norse manier werd klaar gestoomd 

 

Het was een andere wereld dan het kleine paradijs van rust, smaak en fantasie van de avond voordien. 

Vooreest was de Chinese bemanning niet bepaald klantvriendelijk te noemen waarbij hun harde manier van communicatie onderling bijzonder storend was : grootmoeder zat de hele tijd aan een tafeltje voor zich uit starend door een bril met de rondingen van een visbokaal dan weer in haar ogen wrijvend.  Telkens als ze van achter haar tafeltje wou komen werd ze door, naar ik vermoed, haar dochter terug verbannen naar haar stoel. Het leek alsof ze een levensstraf moest uitzitten. Het was duidelijk dat de de dochter van de grootmoeder het grote woord voerde maar anderzijds niet bepaald goed ter Italiaanse taal was. Voor het tolk- en werkgedeelte zorgden haar echtgenoot en haar enige en eigenste dochter, een puber van tussen de 13 en 16 jaar oud. Het resultaat van de eenkindspolitiek van de Chinese overheid was er duidelijk te zien. 

Wat in godsherename zochten deze mensen in dit oord? Welke ellende dreef hun naar dit bijzonder ongezellige gat? 

De kleuren van meubilair, muren en vloeren vloekten enorm en zorgden voor een ander onharmonieus element van deze slaapplaats. De gokautomaten tegen de muur en de Tv die qua volume afgestemd was op het niveau van hardhorigen die net niet doof waren zorgden voor het derde component van lichte ergernis. 

Een vierde component was echter van Italiaanse makelij namelijk de twee life commentatoren van de wedstrijd Italie-Bulgarije waarbij Bufon de meubelen redde voor de squadra azzura. Wat kunnen die gasten toch een stukske afzeiken : een en al spanning, een en al stress, machogedrag van het ergerlijkste soort...

Mijn wens dat de Bulgaren verdiend zouden scoren was echter groter dan de ergernis om zoveel wansmakelijk lawaai.. En dus keek ik tot het einde van de wedstrijd, tegelijkertijd werd ik door het thuisfront op de hoogte gesteld van de scores Belgie-Schotland en Servie-Kroatie. 

Mathematisch gezien : het kan zijn dat de Rode Duivels zich niet plaatsen voor Brazilie.... Ik neem aan dat de krantenkoppen de volgende morgen dit anders zouden verwoorden.

Dag 54 : Ivrea - Roppolo

Dag 54 : Ivrea - Roppolo

Vermits ik inmiddels 2 dagen voor lag op de planning en er een dagtocht van 38km op het schema stond, besloot ik wijselijk deze tocht op te splitsen in 2 delen en te overnachten in Roppolo aan het meer van Viverone.

De mevrouw van de Wildwater Kanoclub te Ivrea had voor Renato uit Venetie en mezelf een kamer geboekt in een B&B met de naam Villa Emilia.

Eerst moest er een goede 23km gestapt worden, hoofdzakelijk op licht dalend terrein en op bos- of landwegen. Aangenaam om te stappen. Relax voor benen en voeten !

Om 15u zat mijn dag er reeds op en  ik belde dus aan in de Via Emilia, op het huisnummer van de Villa Emilia. Een Engels sprekende dame kwam even piepen aan een luikje en zei dat ik eventjes moest wachten. Luttele momenten later ging een blauwe poort open en betrad ik het kleine paradijs van Loretta. Ik had meteen het gevoel in een of andere scene van een boek van Garcia Marquez of Isabel Allende te stappen. Een dame met een zigeunerskleed, die zich ook een beetje exotisch Gipsy gedroeg, een binnenkoertje vol met planten, bloemen en vooral kruiden, een eetplaats voor de gasten achter licht doorzichtige linnen gordijnen in een kleurige setting aangekleed met een mengeling van inheemse antiquiteiten en (vooral) spullen uit het Midden-Oosten en Azie. Ook de rest van het huis ademde een sfeer van magisch-realisme.

Een jong hond(je), een bastardo van het zuiverste ras, met de koningsnaam Faruk liep er speels rond en kwam af en toe likken aan mijn tenen nadat k schoenen en kousen (een van de fijnste momenten van iedere dag) had uitgedaan.

Voetjes in een koud bad met bi-carbonaat, en met een bokske in de aanslag werkte ik de achterstand in de verslagen voor mijn blog wat bij. 

 

Fantasia en Amore is wat je nodig hebt in de keuken had Loretta,  de gastvrouw van de B&B gezegd. Het resultaat van haar kokkerellen mocht er dan ook zijn : allemaal lekkere en gezonde Italiaanse tapa's voor het innerlijke welzijn van de stapper. Verhalen over onze tocht en het leven van Loretta in Egypte en Pakistan vulden de rest van de avond waarbij voornamelijk in het Italiaans gesproken werd en waarin ik even als Antonio (Antoon is mijn tweede naam) door het leven ging vermits Geert niet door een Italiaanse strot te rammen valt.

Nadat iedereen onder de dons gekropen was, werkte ik nog wat verder aan de verslagen in de stilte van de late avond -bijna nacht-  in de bijzondere sfeer die doorheen het huis spookte. 

 Een nieuwe mooie avond werd geschreven, een nieuw stukje van de  prachtige puzzle werd gelegd. 

Met een voldaan gevoel keerde ik naar bed en het duurde dan ook niet lang vooraleer ik in een diepe slaap viel zonder ook maar een keer wakker te worden, de eerste keer sedert 14juli.

Voor de geinteresseerden :

Villa Emilia ****

Www.villaemilia1899.it